Electrick Children (2012). ქალები იღებენ კინოს.

electrick_children_xlg (1)

არ ვიცი ვინაა რებეკა თომასი, მაგრამ კარგი გოგოა, ჩემი გოგოა. Electrick Children მისი დებიუტია საავტორო კინოში. გაუგებარია ფილმი ღრმა ფსიქოლოგიურ ტრავმას აღწერს თუ მაგიურ რეალიზმს, მაგრამ ამას არ აქვს მნიშვნელობა…საერთოდ არ აქვს მნიშვნელობა პროტაგონისტის მოტივებს.

თვალებს მხოლოდ ორჯერ დაახამხამებთ, როცა ფილმის ტიტრებს ნახავთ დასაწყისსა და ბოლოში.

თავიდან დავიწყოთ.

1996 წელი. მორმონების კომუნა სიბნელესა და უმეცრებას რელიგიური მოსაზრებებით ამართლებს (მაგრამ ვერ ამართლებს). 15 წლის რეიჩელს კი ჰგონია, ლურჯ კასეტაზე ჩუმად მოსმენილმა სიმღერამ დააორსულა. “Don’t keep me haanging on a teeelephone..” ღიღინებს და ღიმილმორეული მუცელს ეფერება.

still-of-julia-garner-in-electrick-children-large-picture

მერე რა თუ ოჯახის უფროსებისა და ინცესტში ბრალდებული ძმისთვის ცოდვილია, ხოლო გარეშე სამყაროსთვის შეშლილი. რეიჩელი სუფთა ფურცელია, რაღაც ექაჩება გარეთ. ის წავა და “ბავშვის” მამას (მამის ხმას) იპოვის.

Electrick children

რეიჩელის თავგადასავალი ამაღელვებელი და ნაივურია, ბანალური და ლამაზი. ფილმის იგავური ტონალობა ძალიან უხდება გმირების უსიტყვო და არაპროგნოზირებად ქმედებას. რეიჩელის გმირიც ზღაპრულ, სპეტაკ პრინცესას გვაგონებს დიდებული მისიის აღსასრულებლად რომ გამოჰპარვია ბოროტ ხელმწიფეს. 

რელიგიური მოტივებით დამძიმებული მონაკვეთიდან ფილმი თინეიჯერული ამბოხის თემაზე გადადის და ახალ გმირს გვაცნობს. ჩვენ რომ გვიყვარს ისეთი გმირია კლაიდი, ცუდი ბიჭი თბილი გულით. ფილმს კარგად შერჩეული “ქასთი” ჰყავს, მაგრამ არ შემიძლია რორი კალკინი არ გამოვყო მათ შორის.

images
კირენ და მაკოლეი კალკინები

ძმები კალკინები ნიჭიერებისა და მიმზიდველი იერის მიუხედავად ჰოლივუდში უფრო ცუდი ბიჭობით არიან ცნობილი. იმედს ვიტოვებ, რომ მათი უმცროსი ძმა, რორი მაინც არ შეეჩვევა ნარკოტიკებს და საკუთარი შესაძლებლობების ბოლომდე გამოყენებას შეძლებს.

ამ ფილმში შეუდარებელია. ახალგაზრდა მსახიობების ასეთ ექსპრესიულობას არ ვარ შეჩვეული.  tumblr_mdftp1NNpP1qcx3g0o1_500აი თვალებში სული რომ ჩანს ისეთი გამომეტყველების მიღება შეუძლია. საერთოდაც ტიპურ ამერიკელ “სელებრითის” არ ჰგავს რორი, ჭკვიანი ბიჭია და მნიშვნელოვანი ვინმე გახდება.

ხო, სად ვიყავით… კლაიდი ერთადერთია, ვინც რეიჩელის ფუტურისტულ სამყაროს აგდებით არ ეკიდება.  არა, მისი არ სჯერა, მაგრამ ძალიან სურს რომ სჯეროდეს. მონუსხულია მისი სიგიჟით, ალბათ ამ უმწეო გოგოს მფარველობით უზრუნველ ცხოვრებას აზრს სძენს.

electrick-children-pic02
კასეტას ასმენინებს

ნებისმიერ ნაწარმოებში, რომელიც ჩაკეტილ საზოგადოებასა და მის სულისშემხუთავ კანონებს ეხება აუცილებელია ერთი მეამბოხე პროტაგონისტი, მისი თანამოაზრე კომპანიონი და ერთიც სისტემის მონა. ეს უკანასკნელი ფილმში რეიჩელის ძმა- მისტერ უილია. უდაოდ საინტერესო პერსონაჟია, როგორც ყველა სისტემის მონა, რომელშიც საღი აზრი ეტაპობრივად იბადება.

რეიჩელს გულისთქმა იმაზე შორს წაიყვანს , ვიდრე გეგმავდა… და მერე სიყვარულს კიდევ უფრო შორს გაყვება.

tumblr_mt00gkaTw51s7upyxo3_1280

ფილმის სიუჟეტზე მეტს აღარ გავამხელ.

რებეკა თომასზე ბევრი არაფერი ვიცი მეთქი. ის ვიცი მხოლოდ, რომ თავადაც მორმონების ოჯახში გაიზარდა. ეჭვი არ მეპარება ამ “სექტანტური” წლების გამოძახილს კიდევ მრავლად ვიპოვით მის მომდევნო ფილმებში. ის უფრო მაკვირვებს, როგორ შეძლო ასეთი იუმორით, სიმსუბუქით, ნაივურობით დაეჩრდილა მნიშვნელოვანი სოციალური პრობლემატიკა. ადამიანური კავშირებისა და მოვლენების მისტიფიკაცია თომასს არაჩვეულებრივად გამოსდის. ფილმს კიდევ უფრო ზღაპრულსა და რომანტიკულს ხდის ერთ-ერთი მთავარი გმირიც – სიმღერა (რომელიც მგონი სამუდამოდ ამჩემდა). იქნებ ფილმი საერთოდაც მუსიკაზეა და იმ გრძნობებზე ადამიანს ცნობიერ თუ არაცნობიერ წიაღში რომ აღუძრავს?! არ ვიცი, თავად განსაჯეთ.

ფილმის ვიზუალი, სამსახიობო ოსტატობა, საინტერესო ისტორია…  2012 წლის უკეთესი ამერიკული პროდუქტი არ მახსენდება. ვფიქრობ გულგრილს არავის დატოვებს.

4.5 STARS

Many Faces of Brian Molko

tumblr_mqx41fTvn21ql1f7ro1_500ვნებიან ამოკივლებას რომ ჰგავს.

ბინძურია, ბნელი და არაადამიანურად გულწრფელი. შემაძრწუნებლად სევდიანი და რომანტიკული. არასწორია, ულაზათო, არაფხიზელი.  ბევრი ჰაერი სჭირდება რომ მოინელო. ლირიკული, ნაზი და უხამსი რომაა ერთდროულად. პატარა დოზებით რომ იწყებ და მერე … “შეჯდები”.

მეგობრებო, მოდით ვისაუბროთ Placebo-ზე, უფრო სწორად ადამიანზე , რომელმაც ეს ჯგუფი გვაჩუქა.

Brian in John Richmond dress 1998
Brian in John Richmond dress,1998

ბელგიელ-შოტლანდიელ-იტალიელ-ფრანგია. წლების განმავლობაში ჩემში ამბივალენტურ გრძნობებს იწვევდა, ვერ გამეგო მიყვარდა თუ მეზიზღებოდა. ,,I believe very strongly that when it comes to desire, when it comes to attraction, that things are never black and white, things are very much shades of grey (B. Molko)”. სწორედაც რომ ნაცრისფერი იყო ჩემი განცდა მის მიმართ. ახალგაზრდა ბრაიან მოლკო (ზოგჯერ) კაბაში, სახეზე მაკიაჟით, მანერული საუბრით… უცნობ მამაკაცთან ჩახვეული, გამომწვევი, ვულგარული, სექსზე და ნარკოტიკებზე ხმაურიან ნონსენსს რომ მღერის და “ინგლისში სისხლისა და სპერმის კვალს ტოვებს (მისივე სიტყვების ციტირება)”, სასმელით გაჟღენთილი კინაღამ მანქანას რომ უვარდება და შემდეგ გადამრჩენლისთვის (მუსიკალური ტექნიკოსის) Commercial For Levi-ს  წერს… “please don’t die ..please don’s die ..” მიმართავს საკუთარ თავს მესამე პირში.

…და მეორე მოლკო-  ინტელექტუალი, პოეტური, გულშიჩამწვდომი მუსიკის ავტორი, სიყვარულზე, ურთიერთობებზე, შეცდომებზე, ტკივილზე, სოციუმზე მოსაუბრე, გულჩახვეული და მგრძნობიარე.

tumblr_m3mvwuMVrK1r3vteao1_500
Taste In Men Video , 2000

მოლკომ 90’იანების ბოლოსა და 2000იანების დასაწყისში ალტერნატიულ სცენას ვირუსივით მოსდო სექსუალური როკვარსკვლავის ანდროგენული, ცოტა ფრიკული იმიჯი. ინსტინქტების გათავისუფლების მოსურნე ფილოსოფოსად არ ასაღებდა თავს, პუბლიკის ნერვებზე თამაშით ერთობოდა. პირველი ოთხი ალბომი (Placebo, Without You I’m Nothing, Black Market Music,Sleeping With Ghosts) თემატურად მიყვება მის, ე.წ. “ნენსი ბოის” ყოფას. ამ პერიოდშიც იქმნება ისეთი ტრეკები, მერე რომ სულ
რჩება, სულ აქტუალურია (მოლკო კი ამბობს რა უნდა მომცენ რომ ისევ ვიმღერო ის კაიფში დაწერილი ნონსესიო, მაგრამ მაინც).

2006 წელს ნენსი ბოის გარდაცვალების ამბავი გვამცნეს და ღვთის საჩუქარი Meds მოგვივლინეს. Placebo ამ ალბომმა შემაყვარა. “Space Monkey”, “Follow cops back home”, “Blind’, “Pierrot the clown”,  “Song To say goodbye”,  ამავე პერიოდის “Twenty Years“… ესაა pure placebo, ღვთიურო ნექტარი, მათ ფონზე ყველა მოქმედება გამართლებულია, ყველაფერი ცოცხლდება, გრძნობების ზღვაში იძირები. “აუთსაიდერებისგან აუთსაიდერებს” ,  მოლკო ასე ბრენდავს თავის მუსიკას და სრულიად მართალია.

ამ ვნებათაღელვის ფონზე  მამა ხდება…

placebo-940x628
Battle For The Sun Tour, 2009

Battle for the Sun-ის კამპანიის დროს  მოლკო ის მოლკო აღარაა, პატარა კაცი ეშმაკუნა თვალებით და ორაზროვანი ხუმრობებით. მოლკო დამცხრალია, მოლკო მამაა… კამბოჯაში ადამიანებით ვაჭრობას აპროტესტებს (ანგკორ-ვატის ნახევრად აკუსტიკური კონცერტი ჯგუფის ისტორიაში ერთ-ერთი საუკეთესო გამოვიდა) და იაპონიაში მოულოდნელ მუსიკალურ სესიას პაწია არტკაფეში აწყობს.  ალბომი გარდამავალი ნაბიჯივითაა, სანამ მოლკო გაიხსნება, სანამ პატარა ადამიანურ ამბებს მოგვიყვება, სანამ მოლკო შემიყვარდება.

მრავალწლიანი ბოჰემური ყოფის შემდეგ ჯერ ნარკოტიკები მიატოვა, მერე პოზიორობას შეეშვა და მრავალჭირგამოვლილ პოეტად იქცა. ჟურნალისტებთანაც კი გულწრფელად აღიარა “ახალგაზრდა რომ ასეთი პოპულარული ხდები, ეს  არაადამინურად კვებავს ეგოსო”…

1055054_m1w550q100s1v7646_81-24503459_81-24554272_BILD1
Loud Like Love Cover Art, 2013

ჩემს გაორებას საბოლოოდ მაშინ დაესვა წერტილი, როდესაც 2013 წლის სექტემბერში სამყაროს Loud Like Love მოევლინა, Placebo-ს ყველაზე ორგანული, დაღვინებული და ემოციური ალბომი. ამდენი წლის განმავლობაში პირველად მოვუსმინე ნამდვილ მოლკოს. მასში გადმოცემული ზოგიერთი ამბავი იმდენად გულწრფელი და ნაცნობია, რომ ცოტა უხერხულობის განცდასაც კი მიქმნის. მისი პიროვნებით არასოდეს დავინტერესებულვარ, მუსიკაზე ვიყავი ჯვარდაწერილი…ამ ჩანაწერმა კი ყველაფერი შეცვალა. მე მოლკო გავიცანი, მომეწონა მისი აზრები, გავიზიარე მისი განცდები და ყველა დროის უსაყვარლესი მუსიკოსების ხუთეულში ზედა პოზიციაზე ავაცოცე. რომელი ერთი  გაგიზიაროთ?! იქნებ თანამედროვე სამყაროში სოციალური კავშირების გაბუნდუვნების ამბავი Too many Friends ,  “My computer thinks I’m gay, What’s the difference anyway,When all the people do all day, Is stare into a phone..”, ან იქნებ ქარწაღებული გრძნობების ამბავი Bosco გირჩევნიათ? “I was so delicate when we began, so tender when I spoke your name, But now I’m nothing but a partisan to my compulsion and my shame..” , ალბათ მაინც სჯობს მიტაცემულ ვნებაზე ვისაუბროთ “Want you so bad I can taste it, but you’re nowhere to be found. I’ll take a drug to replace it, or put me in the ground..”

‘ალბომი დაკარგულსა და დასრულებულზე- რომანტიკის აპოთეოზი. მოლკო არტისტია, მე ასეთ არტისტებს ყველაფერს ვპატიობ და ვიყვარებ. რაც თავი მახსოვს, Placebo-ც მახსოვს, წელს 20 წელი შეუსრულდათ. ჯერ ძალიან მაშინებდა , მერე მიზიდავდა და ბოლოს ჩემი გახდა.

PLACEBORUSSIA
Rolliing Stone Magazine, 2013

“If Placebo was a drug, they would no doubt be pure heroin – dangerous, mysterious and totally addictive.” – ბრაიან მოლკო