მანიაკი მანიაკს

“აბსურდისტანი” ერთი “მუსიკალური მანიაკის” (როგორც ბასა უწოდებს თავს ) დღიურია;  ესსეების კრებულს ვერ დავარქმევდი ზედმეტი სუბიექტურობისა და პრივატულობის გამო. ბასა გვიყვება საყვარელ როკ ჯგუფებზე, მუსიკალურ და არამუსიკალურ “ქუესთებზე” . მიუხედავად იმისა, რომ წიგნი მელომანზეა, მელომანებისთვის აუცილებელ საკითხავს არ წარმოადგენს. კითხვის პროცესში მხოლოდ სამი რამ შეიძლება იგრძნოთ:

  • გაღიზიანება: თუკი რომელიმე თავში ნახსენები მუსიკალური პროექტი ისევე პრინციპულად გძულთ, როგორი პრინციპულობითაც მწერალი მასზე ლოცვას აღავლენს.
  • კმაყოფილება: თუკი რომელი თავში აღწერილი მოვლენა უჩვეულოდ გეახლობლებათ ან რომელიმე ნახსენებ ჯგუფს თქვენც ისევე მგზნებარედ ეთაყვანებით, როგორც თავად მწერალი.
  • მოწყენილობა: თუკი მწერლის მოთხრობილ ისტორიებს შორის მიმობნეული არეული მონოლოგები მონაკვეთების შესაერთებლად თითიდან გამოწოვილ წებოდ გეჩვენებათ.

ბასა თავს “საბჭოთა მელომანს” უწოდებს და გამწარებული ცდილობს სიტყვათა ეს შეთანხმება ეპოქალურ მოვლენად აქციოს; ცნებად, რომელიც ახსნის ყველაფერს, I mean ყველაფერს- საბჭოთა მელომანი მუსიკის საძებარზე, საბჭოთა მელომანის მუსიკალური მენიუ, საბჭოთა მელომანის ყოფითი ოცნებები… საერთოდაც უყვარს ამ კაცს მოვლენების დაშტამპვა და რა ქნას. საკუთარ “მუსიკალური მანიაკობასაც” ზედმეტად დიდ მნიშვნელობას ანიჭებს (ალბათ იმიტომ, რომ ერთი ორ ჩემნაირს არ იცნობს). იმდენად ცდილობს არც ერთი ბანალური აზრი არ დასცდეს, რომ ბანალური ხდება;  რამდენადაც ცდილობს იყოს გულწრფელი, იმდენად აყალბებს თხრობას. და საერთოდაც ისეთი შთაბეჭდილება იქმნება, რომ მწერალმა დღიურიდან ფურცლები ამოხია და წიგნად გამოსცა; მსჯელობა ხშირად ირღვევა იდეურად შეუსაბამო მონაკვეთებით, თავგზას რომ გიბნევს და ტექსტს ცოტა არაადეკვატურს ხდის. ცოტა გამაღიზიანებელია მწერლის კატეგორიულობა, თუმცა “უგემოვნო” (ცნება პირობითია, მაგრამ არა ბასათვის) მუსიკასა და მის მსმენელებზე ბავშვურად გაბუსხული ბასას სახეს რომ წარმოვიდგენ, ცოტა მეცინება კიდეც.

წიგნის მთავარი ღირსება ალბათ მაინც  მწერლის წრფელი ემოციით აღწერილი ავტობიოგრაფიული ჩანახატებია, მეგობრებზე, ევროპულ ვოიაჟებსა და კურიოზებზე. ყველაზე მეტად იმ ეპიზოდზე ვიხალისე, როცა ყვება როგორ “იკისრა” ტომ იორკმა მისი სასმელი. და საერთოდ თავი, რომელიც Radiohead-ს მიუძღვნა ღიმილის მომგვრელია. საუკეთესო სიმღერების არჩევანში ვერ დავეთანხმებოდი, მაგრამ მაინც…

ვფიქრობ წიგნი არც არამელომანებს უნდა ვურჩიოთ, ისინი მუსიკალურ ელეთ-მელეთს ნაკლებად მიაქცევენ ყურადღებას და ნაწარმოებს სოციალურ-პოლიტიკურ ქვაკუთხედში მოაქცევენ. “აბსურდისტანი” მათთვისაა, ვინც მელომანობის გზაზე ფეხს იდგამს და ჩვენნაირი “მანიაკების” რიგებში მოხვედრა სურს, ვისთვისას მუსიკის წიაღში არსებობა ფიზიოლოგიურ მოთხოვნილებად ჯერ არ ქცეულა.

რაც შეეხება ავტორს… შეიძლება ითქვას, რომ ამ ნაწარმოებით ავტორი კარგად იკითხება. ის არ ცდილობს საკუთარი პიროვნების გაბუნდოვნებას, პირიქით ეგოცენტრული სიალალე ურჩევნია. თინეიჯერული აქცენტები საკითხავს სიმსუბუქეს მატებს და ავტორზე გარკვეულ წარმოდგენას გვიქმნის. ვიქნები თამამი და ვიტყვი, რომ მე წავიკითხე “აბსურდისტანი”, მაშასადამე მე გავიცანი ბასა ჯანიკაშვილი.

… ჩავიკითხე ბოლო გვერდიც. აიპოდი ავიღე Radiohead-ის ალბომები ჩამოვშალე, ბასას საყვარელ The Bends-ზე შევჩერდი და Fake Plastic Trees ჩავრთე; საშინლად მოუხდა ჩამავალი მზის ფონზე ქუჩაში ხეტიალის სცენას.

 

Advertisements

2 thoughts on “მანიაკი მანიაკს

    1. რომ დავასრულე ხელები მეფხანებოდა რომ მშრალი კრიტიკა დამეწერა 😀 რა უცნაურია

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s