შემოდგომის დაიჯესტი

შემოდგომა წელს პირველად არ დაიწყო სწავლით. საკუთარ თავთან იმდენი დრო გავატარე, რომ ყელშიც ამომივიდა. ახალი შეგრძნებები, აღმოჩენები… მოკლედ, ესეც შემოდგომისფერი ამონაწერები ჩემი მაგიური წიგნაკიდან:

Artisterium 2013, ვარ მე შენ?

წელს პირველად მოვხვდი აქ, ერთ-ერთ პერფორმანსსზე. არც წარმოდგენის ზუსტი სახელწოდება მახსოვს, არც არტისტების სახელები, მაგრამ მგონი ეს უცნაური სანახაობა არასოდეს დამავიწყდება. მოდერნ და საერთოდ კონცეპტუალურ არტს დიდად არ ვცემდი პატივს. აგდებული დამოკიდებულება მქონდა ფორმისა და კონცეფციის ძიების ერთგვარი რევოლუციური გზების მიმართ. უბრალოდ წელს გადავწყვიტე თანამედროვე ხელოვნებისთვის შანსი მიმეცა.

მაქვს ჩემი მოსაზრება თუ რა მოხდა 10 ოქტომბერს “ქარვასლაში” წყლიანი ჭიქებით სავსე მაგიდაზე, თუმცა ეს არაა მთავარი. ხედავ უცნაურ, თითქოს თავისთავად მოქმედებას, ორი ადამიანის სიჩუმეს, მისწრაფებას და ბოლოს შეჯახებას, შერწმას, გადაკვეთას და გგონია გული გაგიჩერდება, სიმწრის ოფლში იწურები. გინდა დრო გაფრინდეს და დასრულდეს საყოველთაო ტანჯვა, თუმცა ამავდროულად თვალს ვერ წყვეტ თეთრ სხეულებს. აქეთ-იქით მობოდიალე აპარატმოჩხაკუნე ადამიანებიც ვერ გაკარგვინებენ კონცენტრაციას.

მუზეუმიდან გამოსულები შოკში ვართ, სუნთქვა გვიჭირს და ლაპარაკის სურვილს ვერ ვიოკებთ.

მარილიანი “არილი” 

მგონი ვიპოვე ჟურნალი, რომელიც ცხოვრების მეგზურობას გამიწევს. აი ისეთი, თვის დასაწყისს რომ

edit_save_tempგულისფანცქალით  დაველოდები და სასუსნავებისთვის მაღაზიაში შერბენილი კიარ წამოვაყოლებ ხელს (როგორც პირველად მოხდა) ,არამედ სპეციალურად შევივლი მის საყიდლად, კმაყოფილი მოვათავსებ ჩანთაში და ყოველ თავისუფალ წუთს საინტერესო პუბლიკაციების ფურცვლაში გავატარებ. წიგნების კითხვასთან ერთად რომ წიგნებზე კითხვაც აუცილებელია, მგონი ეჭვი არავის ეპარება, მაგრამ არილი თითქოს მზრდის კიდეც. მოკლედ იკითხეთ არილი და გაი(მ)არილიანეთ დღეები.

გრძელი ბნელი დღეები

მე 92ში დავიბადე, მაგრამ ის რაც ფილმში ვნახე მეც მეცნო, არარსებული მოგონებები გამიცოცხლდა. ჭუჭყი, სიბნელე და უბედურება ასე რომ იყო მოდებული 90იანების რელობას ორგანულად ერწყმოდა ფილმის ფაქტურას. ფილმზე ბევრი დაიწერა, ნახვამდე მზად ვიყავი, რომ ძალადობის წინააღმდეგ მიმართულ კინო მანიფესტს ვნახავდი, მაგრამ არ მიფიქრია, რომ უსამართლობის აუტანლობით ამდენ  ცრემლს გადავყლაპავდი.

ფაქტურა ვახსენე და მართლაც 90იანებისფერი ფილმია. პატარა დეტალები:  ჩაის ტილოები და ჩითის პერანგები, არმოწეული და მოწეული “კოლხეთი”, ლადო ჩიხებში, ლადო მიწაზე, დალეწილი ბოცა, უმწეობა და სიშმაგე, სიკვდილისფერი სევდიანი ქუჩები, ჭორები და პიანინო…

ყველას ბრაზი და მოგონება, დაგუბებული და გადმონთხეული! ესაა ფილმი-ტკივილი, რომელიც არ განმიცდია, მაგრმა მგონი გენებით გამომყვა.

 გასვლები     

ნამდვილად 4 წელია შემოდგომის პერიოდში ქალაქიდან არ გავსულვარ. მომნატრებია ნაირფრად აბრიალებული ბუნება. ყაზბეგიც წელს პირველად ვნახე. ასეთი ხედები მხოლოდ ბეჭდების მბრძანებელში ან Summoning-ის ალბომებზე მახსენდება. სიცივისგან კი გარდავიცვალეთ ისე, მოთოვა !

ბებოსთანაც ბოლოს სკოლის პერიოდში ვნახე შემოდგომა. გაყვითლებული ვენახი, ბრიალა კარალიოკი და ფერადი ბაღი, გამხმარი ყვავილებით ამოვსებული საჩაიაე, უზარმაზარ წიგნებში ჩატენილი ქრიზანთემები, და მწიფე შავი ადესა. ბოლო დროის დეპრესიული განწყობა შემოდგომის სიმშვიდემ შთანთქა და გააქრო.

  სიმღერა 

არის ერთი ძველი ავანგარდისტ ნიუ ვეივერი მუსიკოსი დევიდ სილვიანი (სხვა დროს ვრცლად გიამბობთ მასზე). საოცარი ვინმეა, ფიქრებს აცხრობს, ამშვიდებს. წლევანდელ შემოდგომას, სენტიმენტალური და რაღაცნაირად აპათიური რომ გამოდგა, მშვენიერ ლაიტმოტივად გასდევს ერთი გამორჩეული სიმღერა:

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s