ანდრე მორუა სინაზის მიჯნაზე

ნაწყვეტი წიგნიდან “უცნობ ქალს” (1957):

სინაზის მიჯნაზე

პოლ ვალერი ძლიერ კარგად ლაპარაკობდა სიყვარულზე. თუმცა რაზე აღარ ლაპარაკობდა კარგად. ვნებებზე საუბრისას უყვარდა მათემატიკის ენის გამოყენება და სამართლიანად მიიჩნევდა, რომ კონტრასტი ტერმინთა სიზუსტესა და გრძნობათა განუსაზღვრელობას შორის ამაღელვებელ დისონანსს ქმნის. ერთ მის მოსაზრებას დიდად ვაფასებდი და ვალერის თეორემადაც მოვნათლე: “ყოველდღიურად გამოსახატავი და დასახარჯი სინაზის ოდენობა განსაზღვრულია”. სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ, არავის ძალუძს ერთნაირად ნაზი და ვნებიანი იყოს დილიდან საღამომდე კი, მით უმეტეს მთელი კვირეების, თვეებისა და წლების განმავლობაში. ადამიანი იღლება ყველაფრისგან და წარმოიდგინეთ, სიყვარულისგანაც. ამ ჭეშმარიტების ქადაგება სასარგებლოა , რადგან ბევრ ახალგაზრდას და ხანდაზმულსაც, როგორც ჩანს , ამაზე წარმოდგენაც კი არა აქვს. ქალები თვრებიან ვნების პირველი სიგიჟეებისაგან: დილიდან საღამომდე სიამოვნებით ისმენენ, რა მშვენიერები, რა ჭკვიანები არიან, რა ბედნიერიაა მათი დაუფლება, რა ღვთიური ნეტარებაა მათი ტიკტიკის მოსმენა და ა.შ. ქალები შექებას მკვირცხლად ეხმაურებიან და პასუხად თავიანთ თაყვანისმცემელს უმტკიცებენ , რომ ამქვეყნად არ მოიძევება მასზე უკეთესი ვაჟკაცი, ინტელიგენტი, სატრფო და თანამგზავრი. ფრიად სასაიამოვნოა ამის მოსმენა. მაგრამ რა? მარაგი ამოუწურავი არ გახლავთ.

-რა ჰქვია იმგვარ ქორწინებას-ეკითხება გამომცდელი ამერიკელ სტუდენტს-როცა მამაკაცი ერთი ქალით კმაყოფილდება?

-მონოტონური.-პასუხობს ქალიშვილი.როცა

თუ არ გსურთ მონოგამიური ქორწინება მონოტონურ ქორწინებად გექცეთ, სინაზისა და მისი გამოხატვის საშუალებებს ხანდახან სხვა ჯურის სიტყვები უნდა შეუნაცვლოთ.

ორი ადამიანის ურთიერთობა ზღვის ნიავქარს აყოლილი მოუსვენარი ცხოვრება უნდა იყოს, საზოგადოებისთვის , ერთად შრომისთვის, მეგობრებისთვის მუდამ კარგახსნილი. ქება-დიდება ამაღელვებელია, როცა თითქოსდა შემთხვევით და უნებურად იბადება ადამიანთა სულიერი ნათესაობისა და თანაზიარი სიხარულის მიზეზით. ქება-დიდება მოსაწყენია, თუ იგი რიტუალად იქცა.

ერთხელ ოქტავ მირბომ დაწერა ნოველა და მას ორი შეყვარებულის დიალოგის ფორმა მისცა. ყოველ საღამოს ხვდებოდნენ ისინი ერთმანეთს მთვარის შუქით მოფენილ პარკში.

სენტიმენტალური საყვარელი ჩურჩულებს (კიდევ უფრო მიბნედილი ხმით , ვიდრე მთვარეა):

“ძვირფასო , შეხედეთ, აი, ჩვენი სკამი, ჩვენი ძვირფასი სკამი!”

ქალი(ოხვრით და სასოწარკვეთით):

“ო, ისევ ეს სკამი!”

მაშ ასე, ერიდეთ სკამებს, სალოცავ ადგილებად ქცეულ სკამებს!

ნაზი სიტყვები, თუ ისინი გამჭრიახი გონების იმპროვიზაციას წარმოადგენენ, მომაჯადოებელია. გაყინულ ფორმულებში მოქცეული სინაზე კი გვაღიზიანებს. აგრესიული და კრიტიკული გონების ქალი სწრაფად ღლის მამაკაცს . ყველაფრით კმაყოფილ და მიამიტად ატაცებულ ქალს კი ტყუილად ექნება იმედი მამაკაცზე დიდი ხნით ბატონობისა. წინააღმდეგობაში ვარდებითო, მეტყვით , რაღა თქმა უნდა, მამაკაცი ხომ წინააღმდეგობაა-მოქცევა და უკუქცევა. “მსჯავრდებული,-ვოლტერის სიტყვით-შიშის კონვულსიებიდან მუდამ ლეთარგიულ მოწყენილობაში ვარდება”. ბევრს ჭკუა ისე აქვს მომართული, რომ იოლად ეგუება სატრფოს როლს და სიყვარულში ზედმიწევნით დაჯერებული დიდად აღარ აფასებს ამ გრძნობას..

მავან და მავან მანდილოსანს ეჭვი ეპარება მამაკაცის გრძნობაში. მთელი გულისყური მისკენა აქვს. უეცრად შეიტყობს, რომ მამაკაცს უყვარს, აღმერთებს. ჯერ მადლიერებით ევსება გული, მაგრამ უმალვე მოიწყენს, თუ კაცმა ყურები გამოუჭედა ქათინაურებით: ბადალი არა გყავს, ამქვეყნად ერთადერთი საოცრება შენა ხარო. სწორედ მაშინ სხვა , ნაკლებად თვინიერი მამაკაცი გაუღვიძებს ცნობისმოყვარეობას.

ერთი ჩემი ნაცნობი ქალიშვილი ხალისით მღეროდა ხოლმე საზოგადოებაში და რაკიღა ტურფა სანახავი იყო, ქებით სულ ცაში აჰყავდათ, მხოლოდ ერთი ყმაწვილი დუმდა, არას ამბობდა. ბოლოს ქალიშვილმა ჰკითხა: თქვენ რა, ჩემი სიმღერა არ მოგწონთო?- აბა რას ბრძანებთ საუცხოოა, მაგრამ აი ხმაც რომ გქონდეთო…

ქალიშვილი სწორედ მას მისთხოვდა.

მშვიდობით.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s