ჩემი დაკარგული ტყუპისცალი

დღეს ერთი თეორია შევთხზე. “მეოცნებეების” მეასედ ნახვის შემდეგ მივხვდი, რომ ეს სიცარიელე, მარტოობის უნებური შეგრძნება  იმის ბრალია, რომ მე ნაწილი მაკლია. იქნებ ტყუპისცალი დავკარგე?! ეს იდეა რამდენადაც ფრთებს მასხამს და ოცნების არეალს მიფართოებს , იმდენად მძიმე ასატანია.  ნეტავ სადაა ჩემი თანამესისხლმეხორცე?! ნეტა როგორი იქნებოდა ის ან ჩვენ ერთად?! ნეტა დამჭირდებოდა სხვა ადამიანები?!

მაშ ასე, ავამღეროთ ძველი ფრანგული ფირფიტა >

მოვუკიდოთ სიგარეტს (ასეთის არსებობის შემთხვევაში) >

Theo & Isabelle

და წარმოვიდგინოთ:

მე და ჩემი ტყუპისცალი (პირობითად დავარქმევ ჯი(G)ს). ალბათ, გამუდმებით მოვაქცევდი ჩემი გავლენის ქვეშ. მასში ყველაფერი მეყვარებოდა , რაც მე მგავს. ექნებოდა ჭაობისფერი თვალები და ხვეული წაბლისფერი თმა, აწეწილი და უფორმო. ჩემი ტყუპისცალი ძმა იქნებოდა გულთამპყრობელი ჰიფსტერი, მაგრამ ყველაზე ნაზად მე ვეყვარებოდი. ის გულდასმით მოეკიდებოდა ჩემს შეთავაზებულ მუსიკას, კინოს თუ ლიტერატურას და თავის მხრივ ათას საინტერესო იდეას მომაწოდებდა. ჩვენ გავმართავდით დაუნდობელ დისკუსიებს და დილამდე ვილაყბებდით. ის თავს კალთაში ჩამიდებდა , მე კი წიგნებიდან საყვარელ ამონარიდებს წავუკითხავდი… ის ექსპერიმენტულ წარმოდგენებზე მატარებდა და რევოლუციურად მოაზროვნე დახვეწილ მეგობრებს გამაცნობდა. ჩვენ დავუკრავდით ვენის კლასიკოსებს ოთხ ხელში და გავცვლიდით მაისურებს. ერთად ვიქნებოდით პოსტ მოდერნისტები და ყველანაირ სულელურ ექსპერიმენტს ჩავატარებდით. დავიცავდით ერთმანეთს მშობლებისა და საზოგადოებისგან და გავიჩენდით საიდუმლოებებს.  გვექნებოდა ფირსაკრავი და ბეეევრი ფირფიტა, ბაბუა გვაჩუქებდა ძველ კამერებს და ხელს შეუწყობდა ჩვენი წარმოსახვის გაცხოველებას. ჩემი ტყუპისცალი არ გაწირავდა ოცნებებს და ისწავლიდა ხელოვნებას, მეც მისი მეგობრების მეგობარი გავხდებოდი. ჩვენ მხოლოდ იმაზე ვიკამათებდით ვინ შევიდოდა პირველად აბაზანაში …

რა იქნება გყავდეს მეორე ნაწილი, რომელიც ასე გგაქვს, ასე გავსებს, ის ყველაფერია რაც შენ ხარ და რაც არ ხარ. ის აგღაფრთოვანებს, ის ისე ახლოსაა შენთან , რომ სულში გიყურებს. შენ მას უვლი, მასთან ერთად გძინავს და ჭამ… ცნობ მის სუნს და პატიობ ყველა გამოხტომას. მგონი ცხოვრებაში პირველად მომინდა ძმა..არა ტყუპისცალი ძმა..მე , ოღონდ ბიჭი.

ჩემი დაკარგული ძამიკო.. დანაშაულია ჩემ წინაშე რომ არ არსებობ. დამაგდე ასე მარტო და წახვედი. რატომ არ ხარ აქ..

Advertisements

4 thoughts on “ჩემი დაკარგული ტყუპისცალი

  1. მერე ხდები დამოკიდებულიც ვიღაცეებზე, რაღაცეებზე…ჯობია ისევ საკუთარ თავში ეძებო ცენტრი, საყრდენი…
    და ვფიქრობ, ამისთის ტყუპისცალები არ არის საჭირო…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s